اثربخشی آموزش شادکامی به شیوه شناختی -رفتاری فوردایس، بر میزان خوش بینی و رضایت زناشویی زنان

نوع مقاله: مقاله اصلی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مشاوره، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.(ایمیل: z.shirin@yahoo.com)

2 دانشیار گروه روان شناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، مازندران، ایران.(ایمیل: j.khalatbari@gmail.com)

3 دانشجوی دکتری روان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول، ایمیل: farmani_fardin@yahoo.com)

چکیده

هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش شادکامی به شیوه شناختی- رفتاری فوردایس بر میزان رضایت زناشویی و خوش بینی زنان متاهل منطقه 5 شهر تهران بود. تعداد 30 نفر از زنان منطقه 5 تهران به صورت تصادفی انتخاب و در دوگروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. طرح این پژوهش از نوع نیمه تجربی به صورت پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه رضایت زناشویی اینریچ (1989) و پرسشنامه خوش بینی شی یر و کارور (1994) استفاده شد. مداخله آموزشی برای گروه آزمایش به مدت 8 جلسه دو ساعته اجرا شد ولی برای گروه کنترل این برنامه اجرا نشد و در پایان نتایج با روش تجزیه و تحلیل کواریانس چند متغیره مورد بررسی قرار گرفت. یافته های پژوهش بر اساس روش تحلیل کوواریانس چند متغیره نشان داد که آموزش شادکامی شناختی- رفتاری به روش فوردایس، بر خوش بینی و رضایت زناشویی زنان متأهل اثربخش است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

The Effectiveness of Fordyce Cognitive-Behavioral Happiness Training on Women's Optimism and Marital Satisfaction

نویسندگان [English]

  • Zahra Shirin 1
  • Javad Khalatbari 2
  • Fardin Farmani 3
1 Ph.D. student counseling, Islamic Azad University of Tonekabon,. Mazandaran, Iran. (Email: z.shirin@yahoo.com)
2 Assistant Professor of Psychology, Islamic Azad University of Tonekabon, Mazandaran, Iran. (Email: j.khalatbari@gmail.com)
3 PhD Student Psychology, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran. (Corresponding author: Email: farmani_fardin@yahoo.com)
چکیده [English]

The purpose of this study was to investigate the effectiveness of Fordyce cognitive-behavioral happiness training on the optimism and marital satisfaction of women. This study was a semi-experimental design with "pre-test and post-test design with control group". 30 women were randomly selected and assigned to two groups (Control and experimental group). Enrich Marital Satisfaction Questionnaire (1989) and Shirer and Carver Optimism Questionnaire (1994) were used to collect data. Training intervention was conducted for the experimental group for 8 sessions of 2 hours. At the end, the results were analyzed with covariance analysis method. The findings of this study showed that cognitive-behavioral happiness training by Fordyce method is effective on two variables of optimism and marital satisfaction, and there was a significant difference between the experimental group and the control group. Considering the findings of this study, this method can be used to reduce couples conflicts and increase the quality of their relationships.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Fordyce Happiness
  • Optimism
  • marital satisfaction

آسوده، محمدحسین. (1389). فاکتورهای ازدواج موفق از دیدگاه زوجین خوشبخت. پایان­نامه جهت دریافت درجه کارشناسی ارشد مشاوره خانواده. دانشگاه تهران.

کریمی، رضا. (1397). بررسی الگوی عوامل محافظت کننده ازدواج پایدار. پایان نامه جهت دریافت درجه دکتری، روان شناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران.

حسین پور، محمد، شهرویی، شهریار، عبادی، ندا. (۱۳۹۴). بررسی اثربخشی آموزش خانواده‌درمانی به شیوه شناختی رفتاری بر رضایت زناشویی، یافته‌های نو در روان‌شناسی، ۱۴ (۲): 24-31.

مردانی، مرجان، حیدری، هادی. (1389). ارتباط خوشبینی و سبک های دلبستگی با رضایت زناشویی در کارکنان بیمارستان. مجله دانشکده پرستاری و مامایی ارومیه، 1(8): 46-52.

نادری حبیبالله، مختاری میرکلا معصومه، مریم محمدپور مریم. (1393). اثربخشی آموزش شادمانی به شیوه فوردایس بر میزان امید به زندگی زوجین در حال متارکه. مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت، ۱ (۲): ۲۸-39.

پوررحیمی مرنی، مریم، احدی، حسن، عسگری، پرویز، بختیارپور، سعید. (1394). اثربخشی آموزش شادکامی فوردایس بر راهبردهای مقابله ای، کیفیت زندگی و خوش بینی دانشجویان دختر. فصلنامه علمی- پژوهشی زن و جامعه، 6 (23): 25-40.

پروندی علی، عارفی مختار، مرادی اسما (1395). نقش عملکرد خانواده و الگوهای ارتباطی زوجین در پیش بینی رضایت زناشویی.  آسیب شناسی، مشاوره و غنی سازی خانواده، ۲ (۱):۵۴-۶۵ .

سپهریان آذر، فیروزه، محمّدی، نسیم، بدلپور، زینب، نوروززاده، وحید (1395). رابطه امیدواری و شادکامی با رضایت زناشویی . مجله سلامت و مراقبت، 1 (18): 37-44.

یوسفی لویه، مجید، صالحی، مهدیه، نفیسی، غلامرضا و رئیسی، زهره. (1389). تاثیر آموزش شادکامی به شیوه‌ی شناختی-رفتاری فوردایس بر سلامت عمومی و هوش هیجانی دانشجویان. تحقیقات روانشناختی، 2(8): 62-74.

 

Abedi, A., & Hevrat, A. (2011). Comparing the effectiveness of Fordyce`s cognitive–behavioral approach and social skill training approach on increasing High school students` happiness in Isfahan, Iran, Proceedings of the 3rd International Conference of Teaching and Learning. International University, Malaysia, 2(1), 59-71.

Bradley, J. M., & Hojjat, M. (2016). A model of resilience and marital satisfaction. The Journal of Social Psychology, 157(5), 588-601.

 Fordyce, M.W. (1983). A program to increase happiness: Further studies. Journal of Counseling Psychology.;30 (4):483-498.

Fowers B. J., & Olson, D. H. (1989). ENRICH Marital Inventory: A Discriminant Validity and Cross-Validity Assessment. Journal Marital and family Therapy. 15. 65-79.

Henry, N.J., & Berg, C.A., Smith, T.W., & Florsheim, P. (2007). Positive and negative characteristics of marital interaction and their association with marital satisfaction in middle-aged and older couples. Psychol Aging, 22(3):428-41.

Hepburn, S.R., Barnhofer, T., & Williams, J.M.G. (2009). The future is bright? Effects of mood on perception of the future. J Happiness Stud, 10(4):483–96.

Khayeri, F. A., Rabiei, L., Shamsalinia, A., & Masoudi, R. (2016). Effect of Fordyce Happiness Model on depression, stress, anxiety, and fatigue in patients with multiple sclerosis. Complementary Therapies in Clinical Practice25, 130-135. 

Ko, K.J., Berg, C.A., Butner, J., Uchino, B.N., & Smith, T.W. (2007). Profiles of successful aging in middle-aged and older adult married couples. Psychol Aging, 22(4):705-18.

Lichter, S., Haye, K., & Kamman, R. (1980). Increasing happiness through cognative training. Newzealand psychologist, 9, 57- 64.

Lybomirsky, S., Sheldon, K.M., & Schkade, D. (2005). Pursuing happiness: the architecture of sustainable change. The general psychology, 9(2), 111-131.

McNulty, K., Livneh, H., & Wilson, L. M. (2004). Perceived Uncertainty, Spiritual Well-Being, and Psychosocial Adaptation in Individuals With Multiple Sclerosis. Rehabilitation Psychology, 49(2), 91-99.

Rogers, E.S., Chamberlin, J., Ellison, M.L., & Crean, T. (2009). A consumer-constructed scale to measure empowerment among users of mental health services. Psychiatr Serv, 48(8):1042-7.

Samadzadeh,    M.,    Shahbazzadegan    B.,    & Abbasi,  M.  (2013). Study  of  Fordayce Happiness Model Effectiveness on quality of  life  in  patients  undergo  Dialysis  and patients   who   suffering   from   Cancer. Procedia-Social and Behavioral Sciences.2ndWorld  Conference  on Educational Technology Researches, 83,  644–649

Scheier, M. F., Carver, C. S., & Bridges, M.W. (1994). Distinguishing optimism from neuroticism (and trait anxiety, self-mastery, and self-esteem): A reevaluation of the Life Orientation Test. Journal ofPersonality and Social Psychology, 67, 1063-1078.

Weinberg, M., Besser, A., Zeigler-Hill, V., & Neria, Y. (2017). Marital satisfaction and trauma-related symptoms among injured survivors of terror attacks and their spouses. Journal of Social and Personal Relationships35(3), 395-407.